Laatste berichten van Brusselblogt.be

“Ik zocht een gekleurde klas.”

Het meisje uit de provincie begon in september heel moedig aan het schooljaar. Pas afgestudeerd zocht ze een uitdaging.

Brussel was the place to be : de grote kosmopolitische stad.  Heel enthousiast begon ze haar klas in te kleden.  Ze had al snel conflicten met onverschillige of bemoeizieke ouders. Ze wist niet altijd of ze nu in het Frans of het Nederlands moest onderwijzen. Op de koop toe werden er twee verschrikte Tsjetsjeense meisjes in haar klas gedropt, zomaar, in het midden van het schooljaar. Begin er maar aan.

De directrice was begripvol maar haar hoofd zat vol met andere besognes. De collegae waren vriendelijk maar veel te nuchter voor haar.

Totaal opgebrand nog vóór Nieuwjaar verlangt ze hevig naar een rustige dorpsschool. Brussel bleek niet de exotische speeltuin maar een rauwe jungle.

Een betere begeleiding en omkadering had veel kunnen voorkomen.

Soms schaam ik mij in hun plaats, als ik jonge welzijnswerkers zich dubbel zie plooien voor jonge allochtonen of Nieuwe Belgen. Wiedergutmachung ? Rücksichtslos respect alsof al onze Afrikaanse medeburgers exoten zijn, besprenkeld met al de wijsheid van hun verre voorouders.

Ik hoorde eens van een meisje, van Noord-Afrikaanse origine, maar hier allang geboren en altijd gewoond, wanneer men eens gewoon tegen haar zou doen en haar niet enkel als studieobject of knuffelpop zou benaderen. Vooral pas afgestudeerde maatschappelijk werkers, van buiten Brussel, welopgevoed en begiftigd met een gezond idealisme, moeten daarvoor oppassen.

Beide zijn kwaliteiten maar deze stad is in niets gebaat met weerloos respect of naïef idealisme.

hetrijkderzinnekes.blogspot.com

L’Autre Monde. Met een knipoog naar Cyrano de Bergerac wiens gelijknamige roman als het eerste voorbeeld van sciencefiction wordt beschouwd. Omdat Brussel meer dan eens op een heerlijke sciencefictionroman gelijkt.

Foto hierboven: . van Ingvar_Sverrisson.

Foto hierboven: RUE D’AERSCHOT BRUXELLES 1030 van Spaceopera.

Foto hierboven: brol aux Marolles van sophie 50*****.

Foto hierboven: Un cercle très fermé van Minacat.

Foto hierboven: =”d’autres mondes existent van bruxella.

Foto hierboven: Untitled van Jideb.

Bekijk ook de foto’s van vorige week of de hele reeks Brussel in Beeld.

Wil je jouw foto’s ook wel eens in de reeks Brussel in Beeld op BrusselBlogt? Maak een account op Flickr, word lid van de BrusselBlogt groep en voeg je foto?s toe aan de pool. We maken per week een persoonlijke selectie.

Ik ben een bio-consument. Maar ik ben ook redelijk lui. En toegegeven, in de strijd van het dagelijks leven wint het tweede het heel vaak van het eerste, alle principes ten spijt. De gewone supermarkt  is net iets dichter en later (tot 20u) & vaker (op zondag) open dan biowinkel Den Teepot.

Maar deze zaterdag en vorig weekend lachte bio me toe. De bio-verkooppunten begaven zich gewoon vanzelf op mijn weg.

Vorige zondag keerden we huiswaarts van een brunch in de Marollen en passeerden de Halles des Tanneurs. Gelukkig wist ik van een collega die er wekelijks groenten inkoopt, dat ik achteraan het gebouw moest zijn, want aan de buitenkant zie je niets. Ongelovig liepen we door de verlaten garagepoort, maar zie: op het einde rechts van het prachtig gerenoveerd wijnpaleis vond een heuse biomarkt plaats, van Terrabio/Mandala. En dat op een zondag. En het was er nog gezellig ook. We sloegen in zoveel we konden dragen (note to self: volgende keer plastic zakskes meebrengen).

Vandaag zet mijn biogeluk zich gewoon voort. Geëngageerd als ik ben liep ik een stukje mee met de vrouwenmars (Ik vrees dat er zelfs getuigen van zijn die deze blog volgen). Net toen ik besliste om huiswaarts te keren, ter hoogte van het Oud Korenhuisplein (wij noemen dat het Jacques Brel pleintje, vanwege het JB-museum), merkte ik de Natural Corner op, ook al een recente aanwinst in het rijtje biohandelaars. Weer sloeg ik voedsel en droogwaren in zoveel ik in een doos kwijt kon (note to self: hier geen eigen zakses nodig).

Eenmaal de biowinkelmicrobe te pakken, ben ik niet meer te stuiten. In de Spoormakersstraat stond ik al verschillende keren de etalage te bewonderen van Ethika, de enige echte bio-kledingzaak in het centrum. Maar het was altijd na sluitingsuur. Vandaag niet. De sympathieke verkoopster van Braziliaanse afkomst, biedt een modern assortiment mannen- en vrouwenkleding en schoenen van biologische, fairtrade of ecologische makelij aan. Vandaar dat ik nu de trotse eigenaar ben van comfortabele en ecologische Patagonia ‘baskets’. Voor 110 EUR, dat lijkt me toch een normale prijs voor schoenen van enige kwaliteit.

Ja, dat heb ik toch niet in de gewone supermarkt. Zo’n tevreden gevoel. U ook bekend?

Praktisch:

• Biomarkt Terrabio, Ateliers des Tanneurs, Huidevettersstraat, 60, 1000 Brussel (vlakbij Récyclart): woensdag, vrijdag en zaterdag van 10u tot 18u. Zondag van 10 tot 15u.
• Natural Corner, Trapstraat 1, 1000 Brussel, van maandag tem zaterdag van 10u tot 20u. Zondag van 11u tot 18u.
• Ethika, Spoormakersstraat 63, 1000 Brussel: alle dagen van 11 tot 18u30, behalve dinsdag dan van 11 tot 16u30.

En om het bio-overzicht (voor 1000 Brussel) af te maken:

• Den Teepot, Bioshop Brussel, Kartuizersstraat 66, 1000 Brussel: van maandag tot en met zaterdag van 8u30 tot 19u.
• Biomarkt op het Sint-Katelijneplein: Elke woensdag van 7u30 tot 15u.
• Super Green Me, 10, Van Arteveldestraat 10, van dinsdag tot zaterdag van 11 tot 18u30
• Bio-groenten abonnement van Den Diepen Boomgaard, afhaalpunt De Markten, elke dinsdag van 17u tot 20u (na bestelling) (update)
• Essence Sauvage, Wolvengracht 19, Dinsdag – vrijdag: 10-18u, Zaterdag: 10-17u30 (update)

Ben ik iets vergeten? Of kloppen de openingsuren niet? Laat iets horen, dan pas ik het aan.

Bekijk ook mijn Google map met duurzame (non-food) winkels in heel Brussel (work in progress).

Als moeder van een schoolgaande dochter ben ik geconfronteerd met de nieuwe digitale inschrijvingsmethode in het Nederlandstalig onderwijs in Brussel.  Dankzij veel geluk mag mijn kind naar de school van mijn eerste keuze (Sint-Jan-Berchman), maar anderen hebben minder geluk. Net zoals vele ouders heb ik heel wat bedenkingen en onbeantwoorde vragen bij het systeem.

Zo is het onduidelijk waar de gehanteerde 45%-toewijzing aan kinderen van Nederlandstalige ouders vandaan komt, hoe groot de capaciteit van de scholen is en of er rekening gehouden wordt met de geografische spreiding van Nederlandstalige ouders. De toekenning op basis van het aantal dagen in een Nederlandstalige crèche discrimineert ouders die thuis blijven voor hun kinderen. Het kind wordt gereduceerd  tot een aanmelding en een ticket. Je kunt je kind immers niet inschrijven in dezelfde school als zijn vriendjes aangezien er geen waarborg bestaat  dat je kind belandt in de school van je keuze. Ondanks het nijpende tekort aan leerkrachten in Brussel, krijgen mensen in het onderwijs geen voorrang.

Bovendien is de bestaande informatie laat verstrekt en heeft er geen open communicatie plaatsgevonden naar de ouders noch de scholen. De website was niet de hele dag toegankelijk.

Ik heb bewust gekozen voor een witte school. Je kind inschrijven in een school met veel anderstaligen is volgens mij niet goed. Deze kinderen beginnen met een leerachterstand: ze gaan niet naar de crèche, noch naar de kleuterschool en moeten Nederlands leren op 6 jaar. Ondertussen zit mijn dochter een heel jaar met haar vingers te draaien. De basis voor  schoolmoeheid. Om maar te zwijgen van het sociale  isolement dat er ontstaat. Concentratiescholen hebben veel GOK-uren,  extra lestijden om aan gelijke onderwijskansen te werken, waardoor lesuren voor goede leerlingen wegvallen. De  helft van de  leerlingen studeert er uiteindelijk af  zonder diploma.

Het nieuwe  inschrijvingssysteem  heeft  perverse gevolgen: Nederlandstaligen denken erover het Brussels Hoofdstedelijk Gewest  te verlaten, de druk  op  de scholen neemt toe alsook het ongenoegen van Nederlandstaligen  tegenover anderstaligen (die Nederlandstalige plaatsen invullen), de burger heeft geen vertrouwen meer in het beleid.

Hierbij een warme oproep aan alle Nederlandstalige ouders: maak veel kindjes, dit zorgt voor een toename van het Nederlands in Brussel en goede Nederlandstalige scholen. En als het beleid nog zorgt voor extra plaatsen in crèches, scholen en ouderschapsverlofregelingen, komt er een babyboom, die  de prachtige bloeiende diversiteit waar Brussel prat op gaat zal versterken. Daaraan kunnen we allemaal werken, maar hiervoor hebben we een extra duwtje in de rug nodig van het BHG inzake positieve discriminatie van de Nederlandstaligen.

Nederlandstaligen: veni, vidi, vici bruxellae en plant je voort.

Sylvie Van Enys

Ik ben dit jaar een van de 30.000 deelnemers aan de 20 km van Brussel. Het is mijn eerste deelname en ik hoop dat ik dit loopavontuur tot een goed einde kan brengen.

 Maandag heb ik het eerste obstakel alvast overwonnen. Ik heb me met succes ingeschreven. Vorig jaar wilde ik ook al meedoen, maar ik viste achter het net. De inschrijvingen begonnen om middernacht, en toen ik ’s middags naar de site surfte, was ik eraan voor de moeite. Wie te laat komt, wordt door het leven bestraft, wist Gorbatsjov al. Dus waagde ik dit keer heel wat vroeger mijn kans. Om middernacht vulde ik mijn formulier in, negen uur voor de officiële start van de inschrijvingen. Ik kreeg prompt de bevestiging dat ik geregistreerd was en wacht nu enkel nog op mijn borstnummer. Ook dit jaar was de 20 km weer in een mum van tijd uitverkocht, ook al waren er 5.000 extra nummers beschikbaar in vergelijking met 2009.

 Mijn voorbereidingen op 30 mei kunnen nu beginnen. Rondjes lopen in het naburige Jubelpark, zoals ik al ruim een jaar doe, of toch maar eens het Zoniënwoud verkennen. Als die vervelende blessuurtjes aan linkerknie en rechtervoet mij tenminste geen parten meer spelen. En – o hoogmoed! – eind maart sta ik al, als alles goed gaat, aan de start van de halve marathon van Berlijn. First we take Berlin, then we take Brussels.

 En u? Doet u mee aan de 20 km? Voor de hoeveelste keer? En hoe bereidt u zich voor? Of vindt u die hele 20 km een over het paard getilde hype?

Foto hierboven: 24/02 – i like this view van stijnh.

Foto hierboven: StreetArt van nathalierokx.

Foto hierboven: BAM City van Ludovic Thysebaert.

Foto hierboven: Going to the bowl van Lost Nurse.

Foto hierboven: sale temps sur nos têtes !!! van sophie 50*****.

Bekijk ook de foto’s van vorige week of de hele reeks Brussel in Beeld.

Wil je jouw foto’s ook wel eens in de reeks Brussel in Beeld op BrusselBlogt? Maak een account op Flickr, word lid van de BrusselBlogt groep en voeg je foto’s toe aan de pool. We maken per week een persoonlijke selectie.

Op algemeen verzoek maar vooral ten behoeve van de sociologen van de 22ste eeuw, wil ik nogmaals mijn bevindingen publiek maken van de specifieke karakteristieken van de Hardloper – anno 2010 – in de Brusselse stadsparken. Opgetekend in de Warande, Ter Kameren en het Elisabethpark.

Ik begin meteen bij de Beschaamde. De man heeft X-benen en loopt met knikkende knieën. Ik kan zijn blik niet ontwaren, hij draagt een muts en een donkere bril. Hij kijkt schichtig om zich heen, bang om betrapt te worden door bekenden, wat verlegen om zijn gestalte en stijl.

De Vliegevangster laat het breed hangen. Ze zwaait en klapwiekt als een colèrige zwaan. Het is eigen aan haar want ook als ze stapt zwiert ze veel te wijd met haar armen – niet zonder risico in groep, gelukkig loopt ze alleen, maar ze maakt veel te veel wind.

De Overspannene wringt zich overal nerveus tussen. Er loopt volk voor hem dat hij dan snel en gespannen ontwijkt, oei – daar loopt ook iemand, snel naar links, haast tegen een boom, rap errond en hop over een vrijend koppeltje.

Hij zoékt de hindernissen, zoveel is duidelijk. Het zou een ettertje kunnen zijn die ambras zoekt, maar het kan ook een gefrustreerde hordenloper zijn want hij springt te pas en te onpas over struikgewas en lage takken.

De TGV, die man rent als een sneltrein. Ik ben niet zeker dat hij in het rijtje past. Ik vermoed eerder dat hij onderweg is naar de bevalling van zijn eersteling. Het klopt : ik zie hem niet meer terug passeren.

De Zware Voet - een vijftiger die in zijn jonge jaren ongetwijfeld is afgekeurd voor platvoeten in het Klein Kasteeltje. Iemand moet hem een lichtere tred aanpraten, hij gaat putten maken in het middenpad van de Warande. Zoals geweten wordt dit pad gebruikt door de premier als hij verslag uitbrengt bij het staatshoofd : straks valt daar nog een regering over.

Annemieke en Rozemieke, een blonde tweeling met paardestaart. Ze lachen tijdens het lopen. Zo meteen komen Jommeke en Filiberke uit de bocht. Loos alarm : ze zijn alleen op de loop gegaan.

De Voorzichtige neigt naar de Gestoken Wesp (cfr. Encyclopedie I, 2/2/2010) maar is minder krampachtig. Absolute tegenpool van de Zware Voet.
Het lijkt wel of hij het looppad ten allen prijze wil sparen. In de grond geen slechte loper, maar hij moet wat kordater worden.

Tenslotte, de Vietcong. Een kleine Vietnamees, gehard in de guerilla. Bij vriesweer gekleed in een lichte kaki T-shirt en flinterdunne short. Hij draagt goedkope sportschoenen. Blootsvoets zou er over zijn, maar hij zou wel willen. Hij loopt met de wazige ondoorgrondelijke blik van de Aziaat, in ware doodsverachting en met een onverwoestbare conditie. Zo meteen verdwijnt hij in een konijnenpijp.

Volgende keer : De Streber, Professor Zonnebloem, de Zevenmijlslaarzer, de Schuddende Kont en de Rode Loper. En nog veel meer boeiend volk.

En : ik zoek een cartoonist die deze kleurrijke stadsgenoten wil portretteren.

hetrijkderzinnekes.blogspot.com

Een Brusselse Bal – maar waar?
Ingezonden door Boris Doesborg.

Oscar van den Boogaard heeft een nieuwe roman uit. ‘Meer dan een minnaar’ is volgens de uitgeverij “een bitterzoet familieportret en een dramatische zoektocht naar de geheime code van het geluk”. Het boek werd donderdag feestelijk boven de doopvont gehouden in het literatuurhuis Passa Porta. De hoofdredactrice van De Bezige Bij, Suzanne Holzer, verklapte in haar voorwoord dat de werktitel heel anders luidde: ‘De lijkwade van Dior’. De Nederlandse schrijver nam het eerste exemplaar in ontvangst en toonde zich blij met de opkomst. In het interview erna reduceerde moderator Lieven Jonckheere de roman helaas tot een praktische toepassing van de psychoanalyse. Waar is de literair beslagen journaliste Annelies Beck als je haar nodig hebt?

 Het leek nochtans een goed idee. Tijdens een pittig debat over een feministisch pamflet van Kristien Hemmerechts hadden de schrijver en de psychoanalyticus elkaar leren kennen. Van den Boogaard apprecieerde de vlegelachtige psycholoog en er volgden nog ontmoetingen, die een literair staartje kregen. Het romanpersonage Rudolf, de tinkelende seksuoloog, is op Jonckheere gebaseerd. De man bleek echter in het echt een tenenkrullend slechte interviewer. Hij gaf interpretaties op basis van zijn psychoanalytisch referentiekader ten beste, maar stelde weinig pertinente vragen en ging nauwelijks in op de antwoorden. Hij leek enkel interesse te hebben in “zijn” personage. Hij vertelde klakkeloos de inhoud van het boek na, bezondigde zich aan nodeloze herhalingen en storend jargon (afvalobject, iemand?), verloor de samenhang uit het oog. Kortom, een buitengewoon stroef gesprek, dat geen recht deed aan de literaire waarde van het boek.

 Toen Jonckheere er in zijn theorie ook nog Christus en de heiden bij sleurde, zuchtte de schrijver vertwijfeld: “Ik denk het”. En hield na dit staaltje steriele uitleggerij een pleidooi voor intuïtie en vitalisme. Hij ziet het als zijn taak om het ongrijpbare op een precieze manier te beschrijven zodat het ongrijpbaar blijft, het raadsel raadsel laten zijn zodat het blijft leven.

 Gelukkig las Van den Boogaard ook nog enkele passages voor en antwoordde hij op vragen uit het publiek. Hij vertelde dat hij dit uitgepuurde boek over het noodlot ziet als het begin van zijn derde decennium als schrijver. Hij knoopt aan bij werken als ‘Liefdesdood’ en ‘De heerlijkheid van Julia’, romans die ik zelf enkele jaren terug heel graag gelezen heb.

 Achteraf was er een kleine receptie en de gelegenheid tot een korte audiëntie met de schrijver. Ik nam het gesigneerde boek als buit mee en ben benieuwd of het mij – anders dan de meeste columns die hij tegenwoordig voor ‘De Standaard’ schrijft – kan bekoren. Op de eerste pagina las ik dat “als je maar genoeg afstand neemt zelfs je eigen familie opgaat in zoetsappige onschuld”.

Naar analogie met een artikel van bijna 3 jaar geleden “De prijs van een koffie“, even polsen naar een andere prijs: die van een pintje. Dit weekend hoorde ik namelijk dat er in de Monte Cristo (aan de Beurs) sinds een tijdje 8 euro gevraagd wordt voor een pintje. Klopt dat? Voor die prijs koop je in een supermarkt 12 blikjes Jupiler van 33cl, ik zeg maar. Naar het schijnt zijn de huurprijzen in die buurt verdubbeld, en dat probeert men nu te compenseren zonder ‘entrée’ te gaan vragen. Dus met duur bier.

Kent er iemand nog straffere prijzen voor bier in Brussel? En dan bedoel ik niet het soort van bars waar er ‘gezelligheids-services’ inbegrepen zijn in de drankprijs.

Invitation au Jour de Fête sans bout.

Foto hierboven: Madou van Aphrodita2.

Foto hierboven: café en bruselas van diana moreno g..

Foto hierboven: Le banc sans bout van Minacat.

Foto hierboven: Jour de Fête van Cyber Phil.

Foto hierboven: "Sainte Catherine" – Brussels, Belgium 2009 (35mm) van Imaginary.vision.

Foto hierboven: Invitation au voyage van Cyber Phil.

Bekijk ook de foto’s van vorige week of de hele reeks Brussel in Beeld.

Wil je jouw foto’s ook wel eens in de reeks Brussel in Beeld op BrusselBlogt? Maak een account op Flickr, word lid van de BrusselBlogt groep en voeg je foto?s toe aan de pool. We maken per week een persoonlijke selectie.

Op zoek naar een winkel in Brussel? Wil je weten welke winkels er in je buurt zijn? Of in een bepaalde straat? Atrium maakte daartoe de website shopinbrussels.be. Je kan zoeken per wijk, op categorie of op naam. Of je kan inzoomen op een bepaalde straat en klikken op een gebouw. Een leuk initiatief en de site oogt mooi.

Alleen kan de gebruiksvriendelijkheid heel wat beter. De interface is omslachtig. Zo kan je bv. de back-toets van je browser niet gebruiken (maar moet klikken op het pijltje in de menu). De resultaten zijn ook niet overzichtelijk en je krijgt per winkel weinig informatie (gelukkig wel een foto en een link wanneer de winkel een website heeft). Er zijn ook geen mogelijkheden voor interactiviteit. Daarvoor moet je eerder bij iets als cityplug.be zijn.

Per wijk zijn de specialiteiten van de buurt aangeduid met een rode ster. Ook restaurants zijn opgenomen. Niet alle winkels van Brussel staan op de site. Sommige wijken zijn nog niet in kaart gebracht. Het betreft natuurlijk een erg omslachtig werk.

Als je doorklikt op Het identiteitsconcept van een wijk, kom je op de site van Atrium terecht, de initiatiefnemer. Je krijgt er meer informatie over het profiel van de wijk.

Wie is Atrium?

Onder impuls van het Brusselse Gewest bevordert Atrium investeringen in de stad door inwoners, handelaars, eigenaars, plaatselijke overheid en investeerders. Het agentschap wil de actoren actief betrekken bij de vernieuwing en opwaardering van hun wijk en zoekt samen met hen naar oplossingen om braakliggende terreinen in de stad te herstellen, om woningen ter beschikking te stellen, om het handelsaanbod te beheren en de wijken aantrekkelijker te maken.

Een man weifelt tussen Johnny Rotten, de Hare Krishna en Charles Manson. Hij is helemaal kaalgeschoren, met een vergeten plukje haar,
zomaar ergens achteraan op zijn hoofd.
Hij draagt een rugzak in de vorm van een langgerekt knuffeldier, ook het dier weifelt tussen een aap, een giraf en Schanulleke.
Zijn vriendin draagt hele zware schoenen – of laarzen ?
Ik dacht eerst dat ze een klompvoet had. Beide zolen zijn minstens 10 cm hoog, daarboven draagt ze zware dikke kousen, maar bovenaan zijn de schoenlaarzen helemaal open, zoals dit gebruikelijk is bij sandalen.
Ook deze vrouw aarzelt, en plein hiver, tussen lente en herfst.

Onbestemde mensen.
Thuis slapen ze op stoelen en eten op bed.
Mensen met een kantje af, waarbij het in de zomer al om halfzeven donker is.
Aangespoeld, verloren gelopen of blijven hangen ?
Er zijn er met bosjes in de stad.
Vanwaar komen ze, waar gaan ze heen ? Hoe overleven ze ?
Even onbestemde antwoorden.

In de ondergrondse van de Brouckère gaat zij richting A. Max, hij naar de Anspach. Nadien keren ze terug en komen opnieuw samen.
Er wordt niet gediscussieerd, ze gaan gewoon zitten.
Hij neemt de Metro ter hand, die is achtergelaten door een vorige passant. Hij leest zomaar – de beursberichten, de oorlog in Irak of de Trofee Gazet van Antwerpen ?
Zij sluit haar ogen en lijkt te mediteren, maar ik vermoed dat ze slaapt.
Is ze moe ? Waarom ? Ook haar moeheid is vaag en dof.
Daarop staat hij recht, zij volgt – er wordt niet overlegd.
Heeft hij een plotse ingeving ?
Op de roltrap komen ze twee bekenden tegen, onbepaalde mensen.
Zij dalen de opgaande roltrap af, maar merken dat dit geen goed idee is.
De anderen wachten hen op beneden, maar zij staan boven.
Eén van beide groepjes moet bewegen maar inplaats van naar mekaar toe te komen, schreeuwen ze één en ander onverstaanbaars.
Daarop gaat ieder zijn eigen weg.

Zo verloopt de dag voor onbestemde mensen.
Op en af, heen en weer, een eeuwig va et vient.
Gestoorde getijden.

Gelukkig wonen ze in de stad, op de buiten zouden ze verloren lopen.

http://hetrijkderzinnekes.blogspot.com/

Opeens ontstaat er lichte paniek op onze afdeling. Een diensthoofd doet nerveus de ronde en vraagt bezorgd of iemand het telefoonnummer van Luc heeft. Ze mompelt iets van een treinongeval in Halle. De ernst van de feiten dringt nog niet tot mij door. Pas nadat ik mijn koffie heb uitgedronken, surf ik naar de nieuwssites en begrijp ik de ware toedracht. Luc neemt elke dag de trein in Edingen en is nog niet in Brussel aangekomen. Hij is te laat. Zou hij op de noodlottige trein zitten? Ken ik zelf nog mensen die uit dezelfde richting komen? Schrikbeelden doemen op, het bange afwachten begint.

Het enige wat mij te binnen schiet, is kijken of Luc op zijn Facebook-profiel  zijn gsm-nummer vermeld heeft. Inderdaad, ik stap met het nummer naar het diensthoofd. Het blijkt niet meer nodig te zijn. Luc heeft via een oud-collega die in hetzelfde gebouw werkt, laten weten dat hij op een andere trein zat, maar door de ramp moest overstappen op een vervangbus. Het  reguliere nummer van het werk had hij in zijn nieuwe gsm nog niet opgeslagen. Oef! Om 11 u komt hij aan, na nog een lange omzwerving met de trein. Hij vraagt zich al af hoe hij weer thuis geraakt.

 Even kwam een persoonlijke tragedie dichtbij, maar nu is het gevaar geweken. Aan tafel wordt in algemene termen geklaagd over de NMBS (” ’t Is altijd iets!”) en geponeerd dat er geen lessen getrokken zijn uit eerdere treinrampen.

 Om één uur krijg ik een sms’je van Rode Kruis Vlaanderen. Er is dringend nood aan bloed van de bloedgroepen A en O voor de slachtoffers van de treinramp. Ik erger me  aan de opdringerige boodschap. Het Waals-Brusselse Rode Kruis zou zoiets nooit doen. Maar ik bedenk dat ik met mijn O- wel in de doelgroep val. Om half zes besluit ik toch maar de bus naar het UZ in Jette te nemen. Wat geeft uiteindelijk de doorslag: solidariteit, nieuwsgierigheid of pure machteloosheid? Ik lees dat de dodentol van de catastrofe is opgelopen tot 18 personen. Halle bij Brussel is wereldnieuws.

 Bij mijn aanmelding  hoor ik dat er een overlevende van de ramp van Buizingen in het ziekenhuis is binnengebracht. Vijftien bloedzakjes waren nodig om zijn toestand te stabiliseren. Nog nooit heb ik zo veel mensen zien aanschuiven om bloed te geven. Mannen en vrouwen, jong en oud, doorgewinterde donoren en opvallend veel debutanten, ze staan allemaal te wachten op de dokterscontrole en komen met elkaar in gesprek. De tv wordt luider gezet als het journaal begint. Alle ogen zijn gericht op de verschrikkelijke beelden van twee verhaspelde treinen. Ook een dokter van het UZ in Jette komt aan het woord.

 Als ik na meer dan een uur wachten eindelijk bij de dokter ben, krijg ik te horen dat ik geen bloed mag geven. Mijn hemoglobinegehalte lag vorige keer aan de lage kant. Dus vandaag kan ik enkel laten testen of het aantal rode bloedcellen gestegen is. Over een week krijg ik uitsluitsel. Nadat een enthousiaste en vriendelijke jonge verpleger een staaltje heeft afgenomen (”Een quickie voor meneer!”) en ik aan verbaasde omstanders verteld heb waarom het bij mij zo snel ging, verlaat ik fluks het pand. Op weg naar huis, waar de nietsvermoedende kat op mijn komst wacht.

Neen, dit is niet een provincieweggetje in de brousse of een boulevard waar recent wat bommen op gevallen zijn. Dit is een straat in Brussel, en nog niet eens zo’n kleine, waar auto’s de wegmarkering moeten negeren als ze hun banden willen heel houden. Rara, waar is het? En ook: misschien eens iets om naar te kijken, beste Openbare Werken? Als buitenlanders dit zien (en oh ja, ze passeren daar) in de ‘hoofdstad van Europa’, wordt er waarschijnlijk eens meewarig gelachen.

kleur in besneeuwde tijden

Foto hierboven: 30/01/2010_8u24 van lyramids-post,

Foto hierboven: king-kong van terpino.

Foto hierboven: Brussels Central Station van spotter_nl.

Foto hierboven: Partance van Minacat.

Foto hierboven: Belgique – Bruxelles – Musée de l’Armée van saigneurdeguerre.

Foto hierboven: 11/02 – ufo van stijnh.

Bekijk ook de foto’s van vorige week of de hele reeks Brussel in Beeld.

Wil je jouw foto’s ook wel eens in de reeks Brussel in Beeld op BrusselBlogt? Maak een account op Flickr, word lid van de BrusselBlogt groep en voeg je foto’s toe aan de pool. We maken per week een persoonlijke selectie.

De redactie ontving via de heer Gauthier de Crombrugghe de onderstaande open brief die werd gestuurd naar het kabinet Huytebroeck en naar alle Belgische persbureaus en media.

Geachte Mevrouw de Minister,
Beste Mevrouw Huytebroeck,

Ik schrijf u een open brief i.v.m. het artikel van vandaag op Brussel Nieuws: Huytebroeck over crèches binnen wijkcontracten: ‘Dat is al jaren zo’.

Ik kan het stimuleren van crèches maar van harte aanmoedigen.
Inderdaad is het tekort eraan groot in onze stad.
Maar het openen van crèches mag natuurlijk niet ten koste van ons groen gaan.
Zo verwijs ik naar een crèche van de gemeente Schaarbeek op de Plaskylaan 40.
Daar wil de gemeente een ecologische crèche bouwen waar achter het bestaande eengezinsherenhuis in de grote groene tuin een kinderdagverblijf wordt gepland (voor 36 kinderen).
Hierdoor wordt het groene en natuurlijke karakter van dit uitzonderlijk groen binnenhuizenblok fundamenteel aangetast.
De bestaande eengezinswoning zou opgesplitst worden in twee appartementen en een administratieve functie.
De betrokken herenwoning met tuin is eigendom van de gemeente Schaarbeek.
Deze herenwoning met tuin bevindt zich in een woongebied met culturele, historische en esthetische waarde en is een belangrijke stadsverfraaiing, waarin het binnenhuizenblok een groen karakter moet behouden. Een bebouwing in deze tuinzone met een groen dak is een manifest kunstmatige ingreep die het groene karakter van de tuinzone op een onaanvaardbare wijze aantast. Daarbij is de bebouwing in de tuinzone ook in strijd met de regels inzake bouwdiepte e.d. die door het Brussels Gewest werd vastgesteld. Als de gemeente Schaarbeek en de gemeentelijke vzw Crèche de Schaerbeek een kinderdagverblijf willen inrichten, moeten zij dit doen binnen het bestaande herenhuis.
De werkelijke reden dat de gemeente en haar vzw de tuin opofferen aan de bouw van het kinderdagverblijf, is dat zij de (te hoge) kostprijs voor de aankoop van het herenhuis trachten te recupereren door verwachte inkomsten uit de twee appartementen. Zulke  financiële overwegingen verantwoorden geen slechte ruimtelijke ordening in de wijk.

Dit project werd begin 2008 door Ecolo gesteund in het besef dat het Brussels Instituut voor Milieubeheer (B.I.M.) totaal tegen dit project was omdat men in een stadstuin bouwde en dat er dus een te groot risico was voor een precedent.

De kers op de taart is dat dit project later door uw kabinet samen met het B.I.M. verkozen werd als duurzaam gebouw, en het won hiervoor zelfs een prijs.

Er werd ook nog een subsidie van € 43.200 verleend aan dat project.
In 2009 vernietigde de Raad van State de bouwvergunning en moest het project dus gewijzigd worden.

Dit is toch een mooi voorbeeld hoe u samen met Ecolo en het B.I.M. omspringt met subsidies afkomstig van het geld van de belastingsbetaler.
Is dit spaarzaam omgaan met ons geld?
Wordt dit geen stimulans om aan massale stadstuinvernieling te doen, zolang men maar ecologisch bouwt en een groen dak voorziet?
Bij het lezen van het boek ‘Vert Bruxelles, architecture à suivre’ waar men het project kan zien (dat nooit zo zal worden uitgevoerd ) zou men dat inderdaad kunnen interpreteren.

Wij zijn voorstander van crèches maar niet ten koste van ons groen.

Dat groen zorgt ervoor dat onze kinderen een juist evenwicht krijgen in de stad en draagt mee aan hun ontwikkeling. Die stadstuinen zorgen er ook voor dat gezinnen met kinderen in de steden blijven. Die groene ruimte vernielen zou ervoor zorgen dat die gezinnen onze steden verlaten.

Waarom dan crèches bouwen als gezinnen uit onze steden verhuizen omdat ze geen groen meer hebben?

Probeer crèches te openen met zoveel mogelijk oppervlakte tuin. Zorg ervoor dat onze kinderen kunnen genieten van deze ruimtes, dat ze er moestuinjes hebben en kunnen spelen. Ik ben er zeker van dat ouders dit als criterium zouden gebruiken in de keuze van een crèche.
Het gaat toch om onze kinderen in eerste plaats, of niet?
Crèches openen zonder speelruimte, zonder zandbakken en zonder tuin, heeft weinig nut.

Ik hoop dat het Brusselse Gewest dit kan verwezenlijken in het belang van onze kinderen, die recht hebben op een stukje groen in onze stad!

Met vriendelijke groeten,
Gauthier de Crombrugghe
founder and responsible Save The City Gardens Brussels

Ziedaar weer een opdracht van Anni Snoecx. Is ze deze keer wat moeilijker? Waar oh waar?

Bruocsella Prijs 2010 roept op tot stedenbouwkundige projecten in Brussel en moedigt ze aan met een Prijs tot 25.000 EUR.

Heb je een project ter renovatie van onbeschermd architecturaal erfgoed en ter verbetering van de stedelijke omgeving in de Brusselse regio? Bruocsella kan je helpen! Stuur uw project voor 30 maart !

De Bruocsella Prijs draagt bij tot de stedenbouwkundige projecten van de stedelingen. De prijs ondersteunt projecten die verband houden met de verbetering van het leefkader en van de stedelijke omgeving in het Brussels Gewest. De projecten in kwestie moeten bijdragen tot de aanleg, de renovatie of het behoud van onbeschermd erfgoed of van elementen die te maken hebben met stadsinrichting. Zo kan het bijvoorbeeld gaan om projecten voor de renovatie en/of de herbestemming van een bestaand gebouw, de inrichting en/of de heraanleg van groene ruimtes of voor vergroening, de ontwikkeling van openbare kunst die de stad mooier maakt… Kortom, projecten voor de stad die door de bewoners van die stad gedragen worden!

Om te kunnen meedingen naar de Bruocsella Prijs moeten de projecten aan volgende criteria voldoen: uitgevoerd worden in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest en in grote mate beantwoorden aan het doel van de wedstrijd; ingediend worden door een vereniging, een buurtcomité of een collectief (zelfs enkel voor de gelegenheid opgericht), minstens visueel toegankelijk zijn voor het publiek en geen betrekking hebben op beschermd erfgoed. En tot slot moet de Prijs van 25.000 euro een aanzienlijke hefboom zijn om het project daadwerkelijk uit te voeren.

Uiterste datum voor de indiening van de kandidaat-dossiers: 30 maart 2010. De kandidaten kunnen een beroep doen op de vzw Prométhéa voor hulp bij de samenstelling van hun dossier.

Info via 02 513 78 27 – www.promethea.be/bruocsella_appel.php

‘t Is al Mexico wat de klok slaat momenteel. Je hebt er niet naast kunnen kijken dat de Frida Kahlo tentoonstelling eindelijk ons land bezoekt. Ik bezocht deze tentoonstelling reeds in 2008 in San Francisco en het is echt wel de moeite. Maar naast Kahlo zijn er uiteraard nog héél wat andere activiteiten in de Bozar in het kader van dit Mexicaanse festival. Het ganse programma vind je op ¡ MEXICO ! FESTIVAL

Wat niet binnen het kader van dit festival valt, zijn de Mexicaanse groene kevers. Neen, niet het (on-)gedierte maar de Vocho Verde. Evy Raes, fotografe, reisde de laatste 8 jaar op zeer geregelde basis naar Mexico en was een enthousiast passagier van de groene taxi’s daar. In 2008 vernam ze dat de overheid de groene kever taxi’s wou laten voor wat ze zijn. Evy ging in 2009 terug en zag dat de Vocho Verdes inderdaad zo goed als uit het straatbeeld waren verdwenen. Sommigen waren overschilderd in de nieuwe kleuren (indien de chauffeur daar het geld voor had), maar de meeste chauffeurs hadden ze terug verkocht aan de staat. Ergens tussen 2010 en 2012 zou de kever daar uit het straatbeeld moeten verdwenen zijn.
Evy’s expo is een ode aan de Mexicanen en hun passie om zich een Duitse wagen eigen te maken.
Vanaf 14 februari to 14 maart in Autoworld (Jubelpark).