brusselnieuws.be (Eten&drinken)

Ik werd aangepord om verder te gaan met het margarineverhaal.

In het hartje van de knusse benedenstad ligt het restaurant Les Trois Chicons, waar zich tussen de occasionele toerist ook menig Brusselaar laat opmerken.

Ik weet niet veel over de Japanse keuken en ik kan mezelf ook niet meteen de grootste liefhebber van sushi en sashimi noemen.

Als Brussel de bierhoofdstad is, dan zou er toch minstens in de Brouwersstraat op dat vlak iets te beleven moeten zijn. Dankzij Au Brasseur is dat inderdaad ook het geval.

Zet een stapje in Watermaal-Bosvoorde en je ruikt meteen de ontluikende natuur waar schilders als Edgard Tytgat, Rik Wouters, Paul Delvaux en Roger Somville inspiratie gingen opdoen. Wat geweldig dat er hier dan ook nog een staminee te vinden is die verwijst naar die kabbelende tijd van toen.

Ik heb het hier al over yam gehad, over zoete bataat en over maniok, maar blijkbaar nog nooit over taro. Dat komt omdat ik er vroeger lichtjes voor huiverde. Ik ben meer dier- dan plantkundige en de taro is mij botanisch een beetje ingewikkeld. Maar wel belangrijk.

Sint-jakobsschelp: moeilijk om te spellen, moeilijk om uit te spreken. De gemiddelde Vlaming heeft het dan ook liever over coquilles, “dat bekt lekkerder.”

Merlo was de naam van een negentiende-eeuwse geuze- en lambiekbrouwerij in Ukkel, die snel ook door enkele cafés ten zuiden van Brussel werd geleend.

Toen ik op de radio de presentatrice van de ochtenduitzending extatische kreetjes hoorde uitslaan bij het verorberen van cupcakes van Lilicup, heb ik mezelf watertandend beloofd ze zo snel mogelijk zelf eens te proberen.

Ik heb het al geschreven: blikjes, flessen en potjes lezen is een boeiend tijdverdrijf. In de supermarkt liep ik langs dit potje, en het lachte naar mij. Ik lachte terug, maar dan met een bulderlach. Wat staat erop? Wat zit erin? Een herinnering aan een anekdote in Turkije.

De recentste nieuwkomer op de Vismarkt is waarschijnlijk zowat het enige restaurant op het hele plein waar de menukaart geen visgerechten aanbiedt. Het Italiaanse restaurant Fornostar heeft niet alleen een geweldige naam, maar is ook erg smaakvol ingericht.

Le Grain d’Orge staat bekend als een muziekcafé waar elke vrijdag gratis bluesconcerten plaatshebben. In die zin is het café dan ook minstens even zwart als de andere cafés in Matonge.

Na grondige renovatiewerken opende begin februari La Grande Écluse aan de Poincarélaan opnieuw de deuren. De mythische plek waar men de Zenne via de sluis de stad kan zien binnenstromen, heeft een wel erg bijzondere facelift gekregen onder toezicht van Brussels bekendste striptekenaar François Schuiten.

Het is vet en het stinkt. Dat is ongeveer de definitie van margarine. Maar hoe is men er ooit in geslaagd om de mensen dit spul te doen eten? Het begon, zoals zo vaak, uit bittere noodzaak.

Doemdenkers beweren dat het verenigingsleven met uitsterven bedreigd is. In Woluwe hebben ze na verhitte toogdiscussies beslist een biergilde in het leven te roepen “om het behoud en de versterking van de unieke Belgische biercultuur en de authentieke bierstijlen te verzekeren.”

U maakt zichzelf graag wijs dat u nog behoorlijk jong bent, maar trekt u eens naar een studentenrestaurant in uw buurt, dan weet u weer meteen hoe echte snaken en wichten eruitzien.

Mijn hart op een schoteltje! Zondag is het Valentijnsdag, en dus het is de tijd om het over harten te hebben. Op het net hebben ze het over koeken in hartvorm, hartentaarten, chocoladeharten, recepten die goed zijn voor je hart… maar recepten om hart klaar te maken worden er bijna niet gegeven. Dat zal ik dan maar even doen.

Er is geen vrouwke nog zo arm, of ze maakt haar panneke warm. Volgende week, op 2 februari, is het Lichtmis, pannenkoekendag. Voor mij is dit de gelegenheid om het over een eigenaardige winterspecialiteit te hebben. Eentje die perfect op de pannenkoek past: esdoornsiroop. [1 reactie]

Voor bekende mensen ziet het hiernamaals eruit als een film waarin de hoogtepunten van hun leven nog eens dunnetjes worden overgedaan. Na toch al bijna twintig jaar zuurverdiend vagevuur, is het nu de beurt aan poète maudit Serge Gainsbourg.

Na Ukkel, Vorst en Sint-Pieters-Woluwe heeft nu ook Etterbeek zijn eigen Schievelavabo. Het etablissement, dat er op het eerste gezicht nochtans uiterst origineel uitziet, maakt deel uit van deze keten, die in de eerste plaats een rustiek en gezellig oer-Brussels sfeertje probeert op te roepen.