Frank De Crits, jarenlang de gangmaker van de ‘Middagen van de Poëzie', heeft een nieuwe dichtbundel uit, ‘Dichterbij Brussel'. Het is, zoals zoveel en zo vaak bij De Crits, een liefdesverklaring. Goed drie jaar terug stelde hij, naar aanleiding van zijn nakende verjaardag:

"straks word ik vijfenzestig sommigen beweren dat ik er meestal veel jonger uit zie de enige uitleg is veel roken veel drinken en van vrouwen houden nu schrijf ik volhardend gedichten prozagedichten een genre dat ik vanaf den beginne beoefend heb ... jarenlang was ik een schaduwschrijver van de groten jarenlang schreef ik stukjes over dé enige stad te lande Brussel die ik al sinds de zestiger jaren onveilig maak"

Schrijven uit noodzaak, dichten als in een bedwelmde roes... Parlando, alsof het een peulenschil is, zo staat de poëzie van Frank De Crits rustig op zichzelf. In de nieuwe bundel smelten oud en recent werk ineen.

Externe weblinks:
‘Chou de Bruxelles' Frank De Crits over leven en werken in onze hoofdstad,
of lees zijn ‘robotfoto', een zelfportret in verzen.

Frank De Crits op weg naar de bibliotheek

ik liep naakt door de stad
niemand merkte mij op
het was nat en koud de
herfst was er vroeger bij
dan gewoonlijk de honden
die het op de stoep deden
liepen met afgesneden oren
hun meesters waren verbannen
en ik zag daarin de reden dat
niemand mij zag
de regen liep over mijn lichaam
de druppels glinsterden op mijn
schouders bij het oversteken van
de anspachlaan langs de wolven-
gracht doorheen het muntplein
om naar de bibliotheek te gaan
raakte een aalvlugge fietser mij
en riep amper: ‘kijk uit je doppen
bloten' een meisje glimlachte en
stak haar neus op plots viel de
mist en voelde ik mij gekleed