Zijzelf beschrijft haar stijl als 'my own personal folk music'. Ook kan ze verschillende extreme emoties in een enkel lied leggen, ze lacht, went, kakelt, tsjirpt, maakt rare keelgeluiden en benadrukt deze vocale trucjes met een mime gaande van boosheid tot kinderlijk verrassing. Even indrukwekkend is Bittová?s vioolspel, van tokkelend zoals op een ukelele of banjo tot spelend met een boog of houten stok om een ritmisch patroon uit de snaar te krijgen. Bij haar vorige passage bij Muziekpublique speelde ze met alles wat ze heeft: haar lichaam, haar gezicht, haar stem en haar viool. In dit concert doet ze het niet alleen solo, maar gaat ze na de pauze de dialoog aan met enkele gastartiesten.