Dubuffet was uitgekeken op de traditionele kunst en de naar zijn zeggen corrupte kunstmarkt, en ging op zoek naar het pure, spontane en authentieke. Hij trok naar de tropen, leefde met de bedoeïenen. Later legde hij zich toe op het opsporen van werk van onbekende en ongetrainde ‘kunstenaars' - gekken, mediums, excentriekelingen, geobsedeerden.

‘Gekheid' was voor Dubuffet geen negatieve maar een positieve waarde, de bron van alle creativiteit, drijvende kracht achter elke artistieke schepping. Niet de krankzinnigheid is pathologisch, stelde hij, maar de academische norm, de ‘normale' kunst. Dubuffet verklaarde daarover: "Het normale is psychotisch. Normaal staat gelijk aan gebrek aan verbeelding, gebrek aan creativiteit."

Dubuffet noemde ‘art brut' kunst zonder masker of keurslijf, een idealisering die voorbijgaat aan het isolement en de dwangbuis waarin veel kunstenaars gevangen zaten en zitten. In een vroeger leven was hij wijnhandelaar geweest, hij hield van de champagne brut, waar nog geen suiker aan is toegevoegd zoals bij de demi sec. Brut staat voor puur. Vertaald naar de kunsten: mensen die nog niet bezoedeld zijn door de cultuur, door academies, kunstopleidingen en kunststromingen. Vaak prijst men in het spoor van Dubuffet de art brut voor zijn ongeremde, pure en rauwe expressie.

Dubuffet was dus niet alleen schilder, tekenaar en beeldhouwer, maar wijdde zich ook aan het toneel, de literatuur, de muziek en, last but not least, de architectuur. Op deze tentoonstelling wordt dit relatief onbekende aspect uit zijn loopbaan uitgebreid belicht. Je maakt er kennis met het bevreemdende driedimensionale universum van de kunstenaar Jean Dubuffet.