Ze staan met z?n drieën op de scène: de dansers Cynthia Loemij (Rosas), Mark Lorimer (Rosas, ZOO) en cellist Thomas Luks (Il Fondamento, Leporello). De ?moedertaal? van Loemij en Lorimer is dans, die van Luks is muziek, maar uiteraard spreken zij ook in woorden met elkaar. Muziek en dans zijn in staat om ?het onzegbare? mee te delen. Woorden ? zo wordt beweerd ? zijn preciezer en duidelijker, terwijl wij maar al te goed weten hoeveel vaagheid en verwarring zij kunnen genereren. Het begint al met de titel To intimate. We horen ?to?, maar dat kan evenzeer two (twee) of too (ook) betekenen. Intimate is niet alleen ?intiem? maar als werkwoord kunnen we het ook vertalen als ?bekendmaken, te kennen geven, laten doorschemeren?? Als muzikaal uitgangspunt kozen zij 11 capriccio?s voor cello van de in Brussel geboren componist Joseph Marie Clément dall?Abaco (1710-1805). Een kopie van deze partituur werd pas op het einde van de 19de eeuw in Milaan teruggevonden: op het manuscript staan echter enkel noten, geen aantekeningen. Een muziekstuk- zonder- taal, dat dus door de musicus heel vrij geïnterpreteerd kan worden. Als talig uitgangspunt werd gekozen voor enkele korte dialogen die de Nederlandse auteur en beeldend kunstenaar Armando (1929) bundelde in het boekje Mensenpraat. Het gaat hier om ?gevonden teksten?: banale gesprekjes die op straat, in een café, enz. opgevangen werden. Net als de teruggevonden capriccio?s kan men deze tekstjes heel verschillende betekenissen geven, eens ze losgemaakt worden van de context waarin ze zijn ontstaan. To intimate: wat kunnen we meedelen via een handgebaar, een gelaatsuitdrukking, of via een melodie, een stilte, of via een woord, een zin? Eén ding is zeker: in To intimate zullen bewegingen, klanken en woorden elkaar beïnvloeden en bevruchten.